Większość kobiet, z którymi rozmawiam, mówi podobne rzeczy.

„Nie lubię swojego ciała.”
„Źle wyglądam na zdjęciach.”
„Nie czuję się ze sobą dobrze.”

I prawie nigdy nie mówią tego dlatego, że ich ciało faktycznie jest problemem. Problemem jest relacja, jaką z nim mają.

Zacznijmy od prostego faktu.

Twoje ciało nie powstało po to, żeby:
• dobrze wyglądać na zdjęciach,
• spełniać cudze oczekiwania,
• mieścić się w jakimś estetycznym standardzie.

A mimo to…

od lat patrzysz na nie jak na projekt do poprawy.

Za grube.
Za stare.
Za zmęczone.
Nie takie jak trzeba.

I im dłużej na nie patrzysz w ten sposób, tym trudniej zobaczyć cokolwiek innego.

Lustro nie pokazuje prawdy. Lustro pokazuje:
• to, czego Cię nauczono,
• komentarze, które kiedyś zapamiętałaś,
• porównania, które nosisz w głowie,
• spojrzenia innych ludzi.

Nie pokazuje:
• Twojej obecności,
• energii,
• sposobu, w jaki ktoś mógłby Cię zobaczyć bez oceniania.

Dlatego możesz:
• wyglądać „dobrze”,
• spełniać wszystkie kryteria,
• a i tak czuć się nie w porządku.

Bo problem nie jest w ciele. Problem jest w spojrzeniu.

Dlaczego zdjęcia tak bolą?

Bo zdjęcie:
• zatrzymuje Cię w jednym momencie,
• odbiera kontrolę,
• pokazuje Cię z zewnątrz.

A jeśli przez lata patrzyłaś na siebie tylko krytycznie, to każde zdjęcie staje się dowodem przeciwko Tobie.

Nie „o, to ja”.

Tylko: „widzisz? dokładnie o to mi chodziło”.

To bardzo częsty mechanizm. I bardzo rzadko nazywany.

Co robi większość kobiet? Unika.
• luster,
• zdjęć,
• bycia widzianą,
• sytuacji, w których ktoś mógłby na nie patrzeć dłużej.

Nie dlatego, że są próżne. Tylko dlatego, że ciągle czują, że coś jest z nimi nie tak. I im dłużej tego unikają, tym bardziej ta myśl się utrwala.

Prawda jest niewygodna, ale prosta.

Nie pokochasz swojego ciała, jeśli:
• cały czas będziesz je poprawiać,
• patrzeć na nie tylko pod kątem „co jest nie tak”,
• czekać, aż zasłuży na akceptację.

Relacja z ciałem nie zmienia się przez poprawki. Zmienia się przez inne doświadczenie bycia widzianą.

I nie – to nie jest o zdjęciach.

To jest o tym, czy:
• pozwalasz sobie na spojrzenie bez oceny,
• potrafisz na chwilę odpuścić kontrolę,
• umiesz zobaczyć siebie nie jako zbiór mankamentów, tylko jako całość.

Dla niektórych kobiet takim doświadczeniem bywa sesja.
Dla innych rozmowa.
Dla innych moment, w którym przestają uciekać wzrokiem.
Nie ma jednej drogi.

Ale jedno jest wspólne:
dopóki patrzysz na siebie cudzymi oczami, zawsze będziesz „nie wystarczająca”.

Jeśli ten tekst coś w Tobie poruszył – to wystarczy.

Nie musisz nic z tym robić od razu.

Czasem pierwszy krok to po prostu zauważyć, że problem nie jest tam, gdzie zawsze myślałaś.

Mateusz Suska